در همه جای جهان، ارتش و نیروهای نظامی برای حفاظت از مردم، تمامیت ارضی، جان، مال، ناموس و زیرساختهای کشور به وجود آمدهاند؛ نه برای آنکه در صورت شکست سیاسی یا نظامی، خودِ سرزمین و مردم را قربانی کنند.
میگویند: «حفظ نظام از اوجب واجبات است.»
اما یک پرسش اساسی وجود دارد:
آیا حفظ یک نظام سیاسی باید به قیمت نابودی یک ملت، ویرانی یک سرزمین و نابودی زیرساختهای یک کشور تمام شود؟
وقتی فردی پشت تریبون میایستد و میگوید: «اگر قرار باشد ما نباشیم، سرزمین سوختهای تحویل میدهیم که آباد کردنش دشوار باشد»، یا میگوید: «اگر آمریکا خاک ما را اشغال کند، خودمان خاک کشورمان را بمباران میکنیم»، این دیگر منطق دفاع از وطن نیست؛ این یک ذهنیت خطرناک و ویرانگر است.
وطن، ملک شخصی هیچ حکومت و گروهی نیست.
وطن یعنی خانه مردم، تاریخ مردم، زندگی مردم، شهرها، روستاها، دانشگاهها، کارخانهها، بیمارستانها، مراکز علمی، صنعتی و زیرساختهایی که نسلهای مختلف برای ساختن آن زحمت کشیدهاند.
کسی که برای حفظ قدرت سیاسی حاضر است نابودی این سرمایه ملی را توجیه کند، باید پاسخ دهد:
چگونه میتوان چنین تفکری را وطندوستی نامید؟
قدرت نظامی زمانی ارزشمند است که برای جلوگیری از جنگ و حفاظت از مردم به کار رود، نه اینکه نابودی مردم و سرزمین، بهعنوان نماد اقتدار مطرح شود.
مردم ایران هشت سال جنگ را تجربه کردند. جنگی که هزاران انسان را کشت، شهرها را ویران کرد و خسارتهای عظیم انسانی و اقتصادی بر کشور تحمیل نمود؛ اما حتی در آن جنگ نیز دشمن نتوانست یک وجب از خاک ایران را برای همیشه اشغال کند.
پس چرا باید امروز کسانی چنین سخنانی بگویند که مردم احساس کنند اگر حکومت در خطر قرار گیرد، خودِ کشور نیز قربانی خواهد شد؟
این نوع ادبیات، بهجای ایجاد اعتماد، ترس و بیاعتمادی ایجاد میکند. مردم حق دارند بپرسند:
آیا حکومت برای حفظ مردم است، یا مردم برای حفظ حکومت؟
حکومتی که خود را از مردم جدا کند، بهجای شنیدن صدای جامعه، تهدید و خشونت را زبان قدرت بداند و حتی ویرانی کشور را در صورت از دست دادن قدرت مطرح کند، عملاً شکاف میان خود و ملت را عمیقتر میکند.
این تفکر، نه منطق دفاع از وطن، بلکه مطلقگرایی سیاسی و یکی دانستن بقای یک ساختار قدرت با بقای کشور است.
وطندوستی واقعی یعنی بگوییم:
تا آخرین لحظه برای حفظ ایران، مردم ایران و تمامیت ارضی کشور تلاش میکنیم.
و اگر قرار باشد در برابر تجاوز خارجی ایستادگی کنیم، باید بگوییم:
ایران زیر بار زور نمیرود؛ اما هیچکس حق ندارد برای حفظ قدرت خود، خانه مردم و سرزمین ایران را به آتش بکشد