شماری از شهروندان با انتشار ویدیوهایی طعنه‌آمیز در فضای مجازی، به افزایش افسارگسیخته قیمت‌ها و همچنین تهدیدهای مقام‌های جمهوری اسلامی علیه مردم معترض واکنش نشان داده‌اند.
آن‌ها در این ویدیوها می‌رقصند و به‌کنایه می‌گویند از گرانی‌ها خوشحال‌اند، زیرا نمی‌خواهند به اتهام‌هایی همچون «سیاه‌نمایی» و «وطن‌فروشی» بازداشت یا اعدام شوند.
در هفته‌های اخیر، ادامه سیاست‌های تنش‌آفرین جمهوری اسلامی در منطقه به تشدید تحریم‌ها، سقوط ارزش پول ملی و افزایش بهای کالاهای اساسی انجامیده و قدرت خرید مردم را بیش از پیش کاهش داده است.
با این حال، مقام‌های حکومت به‌جای پاسخ‌گویی درباره فساد ساختاری، سوءمدیریت و ناکارآمدی‌هایی که در شکل‌گیری بحران کنونی نقش داشته‌اند، بار دیگر زبان به تهدید مردم گشوده‌اند.
هم‌زمان با افزایش نارضایتی‌ها در ایران و نگرانی مقام‌های حکومت از احتمال آغاز مجدد اعتراضات مردمی، غلامحسین محسنی اژه‌ای، رییس قوه قضاییه جمهوری اسلامی، ۹ شهریور معترضان را «مزدور» خواند و آنان را به «برخوردی قاطعانه‌تر» تهدید کرد.
در واکنش به این فضای سرکوب، گروهی از کاربران شبکه‌های اجتماعی به شیوه‌ای خلاقانه، طنز و رقص را به ابزاری برای اعتراض تبدیل کرده‌اند.
آن‌ها با کنایه به اتهام «سیاه‌نمایی» که مقام‌های جمهوری اسلامی برای انکار مشکلات و واقعیت‌های جامعه به کار می‌برند، وانمود می‌کنند از افزایش قیمت‌ها و دشوارتر شدن زندگی خود رضایت دارند.
این شهروندان در ویدیوهایشان می‌گویند نمی‌خواهند اعدام شوند و به همین دلیل، چاره‌ای جز رقصیدن و ابراز خوشحالی از گرانی ندارند.
آن‌ها همچنین با تکرار ادبیات مقام‌های حکومتی علیه معترضان، به‌طعنه تاکید می‌کنند «وطن‌فروش» نیستند و گرانی‌ها خاطرشان را آزرده نکرده است.
با وخامت بحران اقتصادی در ایران، نرخ ارزهای خارجی در بازار آزاد سه‌شنبه ۱۰ شهریور به روند صعودی خود ادامه داد و دلار با ثبت رکوردی تازه از ۲۱۴ هزار تومان فراتر رفت. این رقم در مقایسه با روز گذشته از رشد ۱.۸ درصدی حکایت دارد.
قیمت یورو از ۲۴۸ هزار تومان و بهای پوند بریتانیا نیز از ۲۹۰ هزار تومان فراتر رفتند.
طنز و رقص، ابزار مقاومت در برابر سرکوب
رقص کاربران فضای مجازی را می‌توان شکلی از «مقاومت روزمره» دانست؛ کنشی که در فضای سرکوب، نارضایتی را آشکار می‌کند.
شهروندان با تظاهر به شادی از گرانی‌ها، فرمان حکومت برای سکوت را وارونه می‌کنند و اطاعت ظاهری را به اعتراض بدل می‌سازند.
طنز در این ویدیوها سپری روانی در برابر ترس می‌سازد، احساس تنهایی را کاهش می‌دهد و میان شهروندان ناراضی همبستگی پدید می‌آورد.
هم‌زمان، شادی اغراق‌آمیز قادر است زبان تهدیدآمیز حکومت را به سخره بگیرد و هیبت پوشالی آن را فرسوده‌تر از قبل کند.
تکرار یک الگوی ساده شامل رقص، شادی و جمله‌ای کنایه‌آمیز، مشارکت اعتراضی را تسهیل می‌کند. در این الگو، هر فرد روایت شخصی خود را به قالبی مشترک می‌افزاید.
بدین ترتیب، بدون سازمان‌دهی متمرکز، تجربه‌های شهروندان از گرانی و سرکوب به اعتراضی شبکه‌ای تبدیل می‌شوند.