پول عجیبی که “دور زدن تحریم ها” هدر رفت: هزینه ساخت ۲۶۶ برج خلیفه یا ۳ میلیارد تومان به همه خانواده های فقیر ایران/ کاسبان تحریم حاضر نیستند از این ثروت نجومی بگذرند

By | 2021-04-24
بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند “ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد” ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و … .

عصر ایران؛ جعفر محمدی – چرا عده ای به تازگی دوباره دلواپس شده و با احیای برجام مخالف اند؟ سعی می کنم علتش را ساده و مستند به عدد و رقم توضیح می دهم:
وقتی تحریم نباشیم، روند تجارت مان با دنیا عادی است؛ یعنی شما به عنوان یک تاجر می توانید هر چه نیاز هست را از بازار آزاد و رقابتی جهان با “مناسب ترین قیمت” بخرید و وارد کنید.

اما وقتی تحریم باشیم، دیگر نمی توانید مایحتاج کشور را با مناسب ترین قیمت وارد کنید بلکه باید به “ممکن ترین شکل” وارد کنید. اینجا دیگر شما نیستید که بین فروشندگان مختلف، بهترین را انتخاب کنید؛ باید ببینید چه کسی حاضر می شود آن را به شما بفروشد. تازه آن فروشندگان معدود هم، هرگز تمایلی ندارند به طور علنی و رسمی به شما کالا بفروشند.

اینجاست که پدیده ای مطرح می شود به نام “دور زدن تحریم ها”. یعنی اگر تا دیروز مثل آدمیزاد می رفتید و از فروشنده ای مثلاً در آلمان خرید می کردید، الان باید از فروشندگان واسط و حتی خریداران واسط استفاده کنید، شرکت های صوری در این کشور و آن کشور تاسیس کنید و کالای مورد نیاز را به عنوان خریداری از لیتوانی بخرید، به شرکت صوری تان در ترکیه بفروشید و از آنجا به امارات بفرستید و نهایتاً از طریق لنج به بندرعباس بیاورید.

مجبورید به کلی آدم خارجی و داخلی باج بدهید و گاه ناگزیر می شوید اعتماد کنید و کل سرمایه تان را در معرض ریسک قرار دهید. وقتی کالایی را این گونه می خرید، از خدمات نصب (در تاسیسات صنعتی) و گارانتی هم محروم می شوید.

خلاصه آن که ورود به بازی دور زدن تحریم ها، دیگر کار شما به عنوان یک تاجر عادی نیست. کار کسانی هست که به منابع دهها میلیارد دلاری کشور دسترسی دارند و می توانند با این پول درشت، ریسک کنند چرا که هزینه این ریسک را خودشان نمی دهند و از کیسه ملت می رود.

برآوردها حاکی است در دو دولت احمدی نژاد و روحانی، حدود 400 میلیارد دلار صرف همین دور زدن تحریم ها شده است. این 400 میلیارد دلار به جیب چه کسانی رفته است؟ به جیب کسانی که در کار دور زدن تحریم ها هستند و نیز شرکای خارجی شان. بابک زنجانی، فقط نوک قله این ماجراست که قصه اش از پرده برون افتاد و خود به حبس رفت. او تنها حدود 2 میلیارد دلار از این 400 میلیارد دلار را به جیب زده بود.

برای تبیین بزرگی این عدد کافی است بدانید گران ترین سازه ای که بشر ساخته، ایستگاه فضایی بین المللی است که 160 میلیارد دلار برای ساخت و نگهداری آن در دو دهه هزینه شده است و آنقدر این عدد بزرگ است که 15 کشور ثروتمند جهان طی سال ها آن را تامین کرده اند؛ کل بودجه سالیانه مالزی با آن همه رونق اقتصادی 80 میلیارد دلار است؛ بزرگترین پروژه عمرانی تاریخ اروپا تونل مانش است که دو کشور فرانسه و بریتانیا را از زیر دریا به هم وصل می کند و اتومبیل و کامیون و قطار در آن تردد می کنند، 8 میلیارد دلار هزینه داشته است و برج خلیفه که به عنوان بلندترین برج کره زمین، نماد امارات متحده عربی شده است، با 1.5 میلیارد دلار ساخته شده است. استادیوم عظیم ومبلی انگلیس هم با هزینه 1.2 میلیارد دلار ساخته شده است.

با این اوصاف، با پولی که از جیب ملت ایران صرف دور زدن تحریم ها شده است و در واقع هدر رفته است، می شد بیش از 2 ایستگاه بین المللی فضایی ساخت یا 5 سال تمام خرج کل مالزی را داد یا 50 ابر پروژه در حد تونل مانش اجرا کرد یا  266 برج مانند بلندترین برج دنیا ساخت و یا 333 استادیوم در حد و قواره ومبلی احداث کرد.

این رقم، آنقدر عجیب و غریب و فضایی است که اگر (به فرض) می خواستند به همه خانواده های دو دهک پایین جامعه که فقیرترین افراد هستند، نقداً کمک کنند، به هر خانواده 5 نفری حدود 3 میلیارد تومان می رسید؛ آیا با این پول، نمی شد یک بار برای همیشه فقرزدایی کرد؟

اما قصه این است که گذشتن از چنین پول هنگفتی به راحتی میسر نیست خاصه آن که کاسبان تحریم، زندگی و نقشه راه آینده شان را بر همین مبنا بسته اند و خرج شان زیاد شده است. اگر اینان با احیای برجام و لغو تحریم ها مخالفت نکنند و هر روز مانعی جدید نتراشند جای تعجب دارد.

بدیهی است که اینان هرگز نمی گویند “ما با برجام و لغو تحریم ها مخالفیم چون منافع مان به خطر می افتد” ؛ آنها باید سکه ای ضرب کنند که خریدار داشته باشد؛ مثلاً باید پشت مفاهیم ارزشی پنهان شوند و بگویند مذاکرات عزت و شرف ما را از بین برد چون مذاکره کنندگان ما خائن و نادان هستند، انقلاب را بر باد دادند، خون شهدا را پایمال کردند، آنها خود فروخته اند و … .

کاسبان تحریم، البته زیرک تر از آنند که آفتابی شوند و خود، این شعارها را بدهند؛ آنها با پول مفت و هنگفتی که بناحق در اختیار دارند، می توانند سیاستمداران و رسانه ها را در اختیار خود قرار گیرند. حال برخی از این سیاسیون و رسانه ها، واقعاً آنها را باور می کنند و مزدور بی جیره و مواجب شان می شوند و شاید هم برخی بخواهند لقمه ای از این سفره برای خود بردارند!

در این میان، برخی مردم پاکدل که واقعاً دلسوز کشور و انقلاب هستند، تحت تاثیر پمپاژ بی امان تبلیغاتی قرار می گیرند و واقعاً فکر می کنند که عزت و شرف ما در گرو تقابل با دنیا و پذیرش تحریم هاست و هر که بخواهد گامی در جهت لغو تحریم ها بردارد، لابد دارد وطن فروشی می کند! من این افراد خوش نیت را دعوت می کنم به اندیشیدن درباره این که کاسبان 400 میلیارد دلار چه کسانی هستند؟

البته که برجام سندی بی نقص نیست ولی اگر بهتر از این میسر بود (در عالم واقع نه در تئوری)، چرا همان هایی که امروز منتقد برجام اند و سال ها عهده دار مذاکرات هسته ای بودند، آن توافق خوبی که ادعایش را می کنند، به دست نیاوردند؟

اصلاً برجام بد، راهکار آنها برای لغو تحریم هایی که ملت ایران را خفه کرده است، چیست؟ البته از جماعتی که کارنامه اش پر از “نه” گفتن به مردم است بی آن که برای آنچه منع می کند، جایگزینی معرفی کند، انتطاری نیست که در ازای نه گفتن به برجام هم جایگزینی داشته باشد.
بعضی ها تنها بلدند، غر بزنند و “نه” بگویند!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *