در تاریخ، الگوهای اشغال یک سرزمین تکرار شوندهاند: تخریب هویت، کشتار و ویرانی، غارت منابع. این الگوها را میتوان در رفتار آشوریان، مهاجمان عرب، مغولها و نازیها دید؛ و گاه، نه از بیگانه، که از درون یک سرزمین و با نقاب خودی پدیدار میشوند.
ویژگیهای اشغالگر چیست؟
۱. تخریب هویت ملی از طریق تغییر نمادها، حذف حافظه تاریخی، تحقیر فرهنگ بومی.
۲. کشتار و تخریب برای ایجاد رعب و نابودی بنیانهای تمدنی.
۳. تاراج منابع بدون بازگشت آن به مردم آن سرزمین.
جمهوری اسلامی با مردم و سرزمین ایران چگونه رفتار کرده است؟
در حوزۀ هویت ملی:
– تغییر پرچم رسمی کشور و حذف شیر و خورشید.
– سرود و نهادهای نظامی بدون نامی از ایران.
– تحقیر تاریخ ایرانِ پیش از اسلام؛ دشمنی با کوروش، نوروز، فردوسی و حتی زبان فارسی.
– اصل قرار دادن حفظ نظام بهجای حفظ میهن.
در زمینۀ جنایت و تخریب:
– خشککردن عامدانۀ دریاچهها، نابودی محیطزیست.
– اعدام و کشتار معترضان، از دهۀ ۶۰ تا جنبش زنزندگیآزادی.
– تخریب یا تحریف میراث ملی، سانسور و جعل تاریخ ایران.
– مهاجرت اجباری میلیونها ایرانی، تبعید نخبگان، زندانیکردن نسل جوان.
در حوزۀ غارت و تاراج:
– فساد سیستمی، اختلاسهای هزار میلیاردی، ظهور پدیدۀ آقازاده و ….
– هزینهکرد میلیاردها دلار برای کشورهای دیگر، در اوج بحران داخلی.
– صادرات رایگان سوخت، در حالیکه مردم در صف بنزیناند.
– قاچاق چوب، خاک و آب به کشورهای دیگر.
– واگذاری بخشهایی از دریای خزر بدون اطلاع یا رأی ملت.
بدینسان رژیم اسلامی، همۀ الگوهای یک اشغالگر را در خود دارد. هیچ نیروی بیگانهای دریاچهها را خشک نکرد، هیچ اشغالگری تا این اندازه فرهنگ، منابع و آینده ایران را ویران نساخت.
اگر روزی نیرویی به مقابله با این نظام برخیزد، این نه جنگ با «ایران»، که تقابل با اشغالگری است که سالهاست با نام ایران، علیه ایران عمل میکند.
وطنفروش هم نه مردم ایران، بلکه آنکسیست که خاک و هویت این سرزمین را فروخته.
کاوه