با دلار ۱۷۲ هزار تومانی، گرانی شدید و کمبود منابع مالی برای آواربرداری جنگ و بازارسازی ویرانهها، مسعود پزشکیان میگوید: «اگر مذاکره نکنیم، چه کنیم؟» اما این دیدگاه که از سر ناچاری بیان شده، صدای خیلی از عوامل حکومت را درآورده است. یک مقام ایرانی به «والاستریت ژورنال» گفت: «ذخایر ارزی ایران پیش از جنگ فقط برای کمتر از سه ماه کافی بود»؛ این یعنی وضعیت اکنون وخیمتر است.
امیرحسین ثابتی، نماینده مجلس شورای اسلامی (عضو جبهه پایداری) از «دخیل بستن به آمریکا» انتقاد کرد و خطاب به به پزشکیان گفت: «مگر دفعات قبل وسط میز مذاکره جنگ نشد؟ پس بازهم دوست دارید مذاکره کنید تا جنگ شود و رهبر جدیدمان هم ترور گردد؟».
همزمان با مذاکرات، آمریکا هروقت که بخواهد قایقهای سپاه پاسداران و پایگاههای نظامی جمهوری اسلامی را زیر آتش میگیرد، بیآنکه واکنش قابل ملاحظهای نشان داده شود. فقط گاهی وزارت خارجه یا یک مقام نظامی یا سیاسی، از «نقض آتشبس» شکایت میکند و تمام! ترامپ شروط جمهوری اسلامی را نپذیرفته است. مقامهای آمریکایی هرطور که بخواهند و با هر لحنی مقامات جمهوری اسلامی را خطاب قرار میدهند. این وضعیت هم صدای وابستگان حکومت را درآورده است.
کاظم غضنفری از نمایندگان مجلس شورای اسلامی میگوید: «آمریکا هر روز ما را تهدید و تحقیر میکند.»
ترامپ و همکارانش روزانه جمهوری اسلامی را تحقیر میکنند.
کاری که ترامپ با جمهوری اسلامی میکند، مدلی از برخورد رونالد ریگان با رهبران شوروی سابق است. او همزمان با فشار اقتصادی و رقابت نظامی، مدام آنها را تحقیر میکرد و به حیثیتشان ضربه میزد. او با این کار میخواهد شکافهای درون حکومت را بیشتر کرده و احتمال خطای محاسباتی مقامات را بیشتر کند. در واقع او با کلمات، «میدان» را تحت تأثیر قرار میدهد. اکنون کار به جایی رسیده است که بعضی طرفداران نظام به عباس عراقچی و محمدباقرقالیباف، دو مذاکره کننده ارشد حکومت، لقب «توسری خور» دادهاند.
ترامپ و همکارانش حیثیت نظام را نشانه گرفتهاند، بویژه آنکه میدانند به دلیل سطح شدید نارضایتیهای عمومی، حکومت مشروعیت کافی ندارد.
حامد محمدی
کیهان لندن