انجمن نوروز، در نامهای صریح و مستند به ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، که در روزنامۀ فرانسوی لیبراسیون به چاپ رسیده خواستار اقدام فوری و قاطع جامعه جهانی برای متوقف ساختن آنچه «تداوم و تشدید جنایات سازمانیافته جمهوری اسلامی» نامیده، شده است. در این نامه، که با زبانی عاری از ملاحظات دیپلماتیک نگاشته شده، آمده است:«رژیم جمهوری اسلامی ایران، در پایان ۴٧ سال موجودیت خود، هیچگاه به هیچیک از اصول جهانشمول حقوق بشر پایبند نبوده و نیست».
نامه، فهرستی تکاندهنده از جرایم و جنایات جمهوری اسلامی را بهطور مستقیم برمیشمارد: «سرکوب سیستماتیک زنان، تبعیض قومی، دینی و جنسیتی، اعدام و قتل کودکان، سرکوب خونین معترضان، بازداشتهای خودسرانه، شکنجه، تجاوز، قطع اینترنت، سانسور رسانهها، اعدامهای هفتگی، و صدور احکام فرمایشی توسط دادگاههای انقلاب».
در بخش کلیدی این نامه آمده است:«امروز، پس از جنگ دوازده روزهای که حاصل دههها دشمنتراشی رسمی و شعارهای جنگطلبانه رژیم ایران است، جمهوری اسلامی عرصۀ جنایت را بیشازپیش گسترش داده است؛ سومین گروگان فرانسوی را گرفته، کودکان بیتابعیت افغان را بدون هیچ شناسنامه یا امیدی به زنده ماندن اخراج کرده، پناهجویان افغان را دستهجمعی بازداشت و به بیرون از مرزها پرت کرده است، بیآنکه حتی مهلت جمعکردن وسایلشان را به آنان بدهد.»
در یکی از هولناکترین بخشهای نامه، انجمن نوروز به بیانیه اخیر رسانههای وابسته به سپاه پاسداران اشاره میکند که در آن «با افتخار مسئولیت کشتار هزاران زندانی سیاسی در سال ۱۳۶۷ پذیرفته شده» و صراحتاً از امکان تکرار آن دفاع شده است.
نویسندگان هشدار میدهند:«اینک نهفقط تهدید، بلکه پروژۀ علنی برای تکرار کشتار دستهجمعی در جریان است.» انجمن نوروز، به صراحت میگوید که «ایران امروز بیدفاع است، و مردمانش گروگان حاکمیتیاند که نه در میان ملت ایران مشروعیت دارد و نه در چشم جامعه بینالمللی.»
نویسندگان نامه با استناد به اصل «Responsibility to Protect» (مسئولیت حمایت) سازمان ملل، از کمیسر عالی حقوق بشر این سازمان خواستهاند که نه تنها از ابزارهای دیپلماتیک، بلکه از «تمامی ابزارهای ممکن، از جمله ابزارهای قهری» برای مهار رژیمی استفاده کند که به گفته آنان، نهتنها از انجام «جنایات علیه بشریت» ابایی ندارد، بلکه این جنایات را پایه اصلی بقای خود کرده است.
در پایان این نامه آمده است:«۴۶ سال ابزار دیپلماتیک و بشردوستانه، هیچگاه کارساز نبودهاند. ما با رژیمی طرفیم که تنها به زبان زور پاسخ میدهد و برای حفظ خود آماده است هر جنایتی را علیه مردم مرتکب شود. وقت آن رسیده که جامعه جهانی، در برابر این جنایت بیوقفه، به اقدام جمعی، صریح و مؤثر دست بزند.»
ناصر اعتمادی