امروز در مونیخ یک همایش ملَی توسط ایرانیان با حضور شاهزاده رضا پهلوی همزمان با برگزاری کنفرانسی امنیتی مونیخ مصادف شده است.
مسئولان کنفرانس مانع شرکت عراقچی شدند و این یک شکست بزرگ برای رژیم تبهکار بود.
ایران سکولار در قبل از انقلاب اسلامی قابل زندگی بود! 
علیرغم عدم فضای باز سیاسی مطلوب به سیاق کشورهای آزاد اروپای غربی و فقدان آزادی احزاب، امَا ایران سکولار قبل از انقلاب در سایه آزادیهای اجتماعی قابل زندگی بود!
به کشورهایی که اسلام به مصدر حکومت رسیدهاند نگاه کنید ان کشورها به چه فاجعهای تبدیل شدهاند.
از یمن، عراق، افغانستان تا شمال آفریقا و سومالی و سودان در سایه حکومتهای اسلامی به جهنم تبدیل شدهاند. در سرزمینهای یاد شده فقط جنگ و خرابی حاکم شده است!
بر روی کره زمین کشوری وجود نداشته و وجود ندارد که بهشت باشد!
قبل از انقلاب، ایران بهشت نبود اما جهنمی مانند دوران حکومت اسلامی هم نبود!
در قبل از فاجعه ۵۷ در ایران ،حتی در بخش بزرگی از اروپای غربی مانند کشورهای اسپانیا،پرتقال و یونان دمکراسی واقعی شکل نگرفته بود.
مبارزه مسلحانه گروه های سیاسی،اتمسفر سیاسی جامعه را کاملا پلیسی کرده بود.
گروه های پیرو مشی مسلحانه، نیروهایی را که به مبارزه مسلحانه اعتقاد نداشتند توهین میکردند.
کسانی که علیه دوران شاه تبلیغات منفی میکنند از یک سیاست ارتجاعی و خرابکارانه علیه ایران پیروی میکنند!
ایران قبل از انقلاب ۵۷ در سایه مدیریت نخبگان و فرهیختگان علمی در حال رشد و توسعه اقتصادی فرهنگی و علمی بود اما در سایه انقلاب فاجعه بار ۵۷ همه چرخهای ترقی و پیشرفت باز ایستادند!
رهبران تازه بدوران رسیده خواستند که ایران را مانند دوران امام علی اداره کنند که کشور بدینجا رسیده است!
مسعود پزشکیان آخرین بازمانده آن دوران هست که همچنان میخواهد کشور را به شیوه چهارمین خلیفه راشدین یعنی علی اداره کند که در نهج البلاغه آمده است!
بر روی کره زمین حکومتی عاری از عیب و ایراد وجود نداشته و وجود ندارد!
هر جریان سیاسی که وعده بهشت بدهد یک فریبکار هست چون بهشت یک رویا و اتوپیایی ساخته و پرداخته شده توسط انسانهای معین برای رسیدن به اهداف دینی و سیاسی پی ریزی شده است!
در انقلاب ۵۷ که باید آنرا یک رویداد فاجعه ملی، سیاسی و اجتماعی نامید در ایران زمین از بنیان یک شخم عمیق زده شد و تمام خاکهای پوسیده و گندیده به روی زمین آمدند!
بیشتر گروههای سیاسی که در شکل گیری فاجعه ۵۷ شرکت داشتند، در سایه تضاد تاریخی با جامعه محو شده اند و فقط مشتی لجباز و باقیمانده از رسوبات گذشته،همچنان به انقلاب باشکوه خود می نازند!
اینک بسیاری از پنجاه و هفتی ها با اندوختن تجربیات گرانبهای سالهای گذشته آستین بالا زده اند تا خطاهای گذشته را جبران نمایند.