ششم خرداد ۱۳۴۶ در اوج جنگ سرد، شاه و شهبانوی ایران برای دیداری ۹ روزه وارد آلمان غربی شدند. دهه چهل خورشیدی ایران شاهنشاهی موتور مدرنیزاسیون خاورمیانه بود. کشوری قدرتمند، متحد استراتژیک غرب که سدی محکم در منطقه در برابر شوروی و اسلام سیاسی محسوب میشد. از این رو محمدرضاشاه پهلوی به هدف همزمان دو جریان مخرب تبدیل شده بود. چپهای مارکسیست وابسته به بلوک شرق و اسلامگرایانی که از اصلاحات بنیادین شاه در انقلاب سفید مانند دادن حقوق اجتماعی برابر به زنان، توزیع زمینهای کشاورزی میان دهقانان و سوق کشور به سکولاریسم ضربه کاری خورده و به حاشیه رانده شده بودند.
