سالهای پایانی دهه ۱۳۵۰ خورشیدی، ایران شاهنشاهی در وضعیتی طلایی قرار داشت. یکی از سریعترین نرخهای رشد اقتصادی در جهان، ارتشی نیرومند، پروژههای صنعتی گسترده و نقش فعال در ژئوپلیتیک منطقه. در این میان جریان سیاه شامل بنیادگرایان اسلامی شیعه و جریان سرخ شامل چپگراهای سنتی و چریکهای مسلح، در مقابل این پیشرفتها صف کشیده بودند ولی پس از سالها ترور و خرابکاری نتوانستند راه به جایی ببرند.
