این «میهن پرستی حکومتی»، با همهء عناصر مارکسیست و اصلاح طلب و اطلاعاتی و سپاهی اش، از آتش بس دوهفته ای کم دوام تر خواهد بود. از میهن پرستی جنگ چهارده روزه هم رقیق تر و کوتاه تر خواهد بود. برای هموطنانی که نگران ماندن رژیم ملایان و همراه انقلاب مردم هستند می نویسم: احساسات و بیم و اضطراب این روزها را اگر کنار بگذارید، اگر ذهن را درگیر پروپاگاندای جنگی دو طرف نکنید و به واقعیات موجود در صحنه نگاه کنید کمترین امکانی برای باقی ماندن حکومت ملایان وجود ندارد.
از مذاکره آغاز کنیم: از ابتدا آنچه بر میز مذاکره بود پایان حکومت اسلامی بود. اگر چنین نبود نه امریکا و اسراییل به چنین هزینه بزرگی دست می زدند و نه حکومت همه سران خود را به کشتن می داد و متحمل خساراتی چون نابودی کامل نیروی هوایی و دریایی و شهرهای موشکی اش می شد. فراموش نکنیم که در پایان جنگ ایران و عراق تنها یک شلیک به ناوگان ایرانی کافی بود که محبوب ترین رهبر طول تاریخ ۴۷ ساله جمهوری اسلامی جام زهر بنوشد. اگر مساله تنها محدود به تغییراتی و سازشی بود که ماندگاری رژیم را با خود داشته باشد هرگز کار برای هر دوطرف به اینجا نمی کشید. ملایان استاد نرمش قهرمانانه برای حفظ سلطه خود هستند. روی میز امکانی برای نوشیدن جام زهر و ماندن بر کرسی قدرت نبود.
صحنه آرایی خطرناک: پشت این زنجیره انسانی با کودکان گروگان گرفته شده و تظاهرات شبانه حیدر حیدر گویان جنگجویان خارجی نظام اشغالگر، پشت آن تار زن و خواننده حکومتی و طرفداران اصلاح طلب و چپ مقاومتی اش قرارست کشتاری بزرگ از زندانیان سیاسی و جوانان ایران برپا کنند. اینها پرده دار و پوشاننده این جنایت قریب الوقوع هستند. جنایتی که قربانیان کشتارش در شماره ده ها برابر قربانیان شهروند جنگ با امریکا و اسراییل است. نه به جنگ با امریکا و اسراییل گویان جنگ طلبانی افراطی و خطرناک هستند که خواستار جنگی نابرابر با مردم بی دفاع و زندانیان شجاع و بیگناه مردم ایرانند.
چه کسی طرفدار صلح است؟
«نیوسپیک» زبانی خیالی و کنترلشده در رمان ۱۹۸۴ اثر جورج اورول است که برای محدود کردن تفکر و جلوگیری از مخالفت، با حذف واژههای «نامطلوب» طراحی شده است. در این زبان کلمات گاه دلالت بر معنایی متضاد با خود دارند. «صلح خواهی» طرفداران حکومت اسلامی از چپ مقاومتی تا اصلاح طلب تنها در زبان خیالی اورول قابل درک است. کسی که خواهان بازگشت جنگ تمام عیار سپاه با مردم ایران است خود را صلح طلب می نامد و مردمی را که خواهان نابودی بزرگترین و خطرناک ترین ماشین مرگبار نظامی و تهاجمی منطقه هستند را جنگ طلب خطاب می کند. واقعیت این است که بدون عدالت صلحی وجود ندارد. تا حکومت اسلامی سقوط نکرده مردم ایران در صلح زندگی نمی کنند. این را همه این «اپوزیسیون» خارج از ایران می دانند اما هراس آنها از محبوبیت و بازگشت پهلوی آنها را به دامن حکومت و سپاه پاسداران می اندازد.
برگرفته از فیس بووک نویسنده